หายไปจากบล๊อคนี้นานมากๆ

เหตุผลน่าตีคือ ... มีหลายเวปเกินไปนั่นเอง อิอิ

แต่ก็มีเพื่อนๆเขียนในบล๊อคนี้เยอะนะ...

กะว่าจะลองคิดดูว่าจะเขียนเรื่องไรดี นอกจากชีวิตประจำวัน

เพราะมันจะได้เป็นโหมดๆงัย

เพื่อนเอ๋เขียนท่องเที่ยวเมืองไทย

เราเขียนท่องเที่ยวเมืองนอกดีมั๊ยเนี่ย

555

เวอร์ซะงั้น...

ไม่หรอก

จิงๆอยากเขียนเกี่ยวกับประสบการณ์การเดินทางต่างแดน

เพราะมันจะมีเหตุการณ์ที่เป็นข้อผิดพลาดได้ทุกกรณี

ไม่ว่าจากตัวเรา หรือทางสายการบิน หรือทางสนามบิน หรือคนร่วมเดินทาง

ก็ไว้เป็นประสบการณ์เล่าสู่กันฟัง

ให้ระวังๆ เผื่อต้องแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า

ไม่ได้เดินทางบ่อยมาก ขนาดเดือนละครั้ง

ไม่ได้เป็นแอร์ หรืออะไร

แต่ก็คิดว่าประสบการณ์ที่ได้รับในแต่ละการเดินทางเนี่ย

เพียงพอต่อการเล่าสู่กันฟังแล้วหล่ะ

เป็นอีกวันที่มานั่งตามข่าวของไดฮับ
ก็ถอนหายใจเหมือนทุกทีที่ได้อ่าน
ถึงแม้ว่าเราจะโชคดีได้ back up ไว้ก่อนเกิดเรื่องแค่วันเดียว
แต่มันก็ไม่เหมือนกับที่เราได้เห็นหน้าไดเราอ่ะนะ
สงสารเพื่อนๆที่ไม่ได้ back up ไว้
ลองเข้าไปดูการดูดข้อมูลที่นี่นะคะ

http://www.diaryhub.com/community/board/msg.php?bid=12188

พอดีหาไปหามาก็มาเจอพอดี
เลยอยากแนะนำให้ลองดู
เผื่อเมล์ไปขอเค้าแล้วช้า ไม่ทันใจกัน เหอๆๆๆ

อยากพิมพ์ไดตัวเองออกมาเป็นหน้าๆเลยอ่ะ...
เพราะบางทีเราก็ชอบที่จะย้อนไปอ่านความทรงจำเก่าๆ
มันตีเป็นมูลค่าไม่ได้ ... แต่มันก็มีความหมายมากๆกับความรู้สึก

คิดดูสิ... แฟนขอแต่งงาน...ก็เขียนความทรงจำลงได
ก่อนวันแต่ง....หลังวันแต่งงาน... ก็เขียน... อะไรแบบนี้... ใช่มั๊ยเอ๋

ทะเลาะกะแฟน... แฟนมาง้อ...ก็รักกันเหมือนเดิม...ก็เขียน...

ได้งานใหม่ ไปเที่ยวมา คิดถึงแฟน แฟนอยู่ห่างกัน วันนี้ได้ของขวัญจากแฟน
ไป Shopping มา เบื่อเจ้านาย เซ็งเพื่อนที่ทำงาน เจอหนุ่มหล่อ ....
สาระพัดความทรงจำ

เฮ้อ..... ถอนหายใจยาวๆ

ไม่รู้เรื่องอะไรกัน แต่เหมือนถูกหักหลัง ถูกโกง อกหัก ถูกทำให้เสียใจ

เชื่อว่าตอนนี้แค่ขอให้ได้ข้อมูลก็ดีใจจะแย่แล้ว... ใช่มะเพื่อนๆ

เพื่อเติม Link ของนานาทัศนะของคนใกล้ตัว พี่นก และน้องฮัน
อ่านแล้วพิจาระณากันเองนะคะ

http://www.theballball.com/ball/index.php?datestamp=20050907

http://www.storythai.com/tt-engine/diaryshow.php?membername=9korn&page=1382408&pnum=0

ไม่ใช่เรื่องอื่นใด... คือเรื่องน้ำหนักนั่นเอง...เหอๆๆๆ
นับจากวันที่เราเริ่มออกกำลังกาย เปลี่ยนเมนูอาหารใหม่
วันนี้เป็นวันแรกที่เริ่มพิสูจน์ร่างกาย... ว่าเปลี่ยนไปเยอะไหม...
เกือบ 4 เดือนที่ผ่านมา... เราเริ่มทำการลดความอ้วนอย่างจริงจัง
2 เดือนแรก... ก็ลดแบบเรื่อยๆ ไม่ได้เร่งรัดแต่อย่างใด... มันก็ลงอย่างช้าๆ
หลังจากคำ (รุมด่า รุมประนาม) จากเพื่อนๆเมื่อเดือนที่แล้ว
ทำให้เราฮึด เปลี่ยนกฎเป็นหลักสูตรเร่งรัด....
ก็งดข้าวทั้งหมด งดแป้งทั้งหมด แล้วกินแต่ผัก... ปลา... ผลไม้
เกาเหลาทุกวัน 2 เดือน ไม่ใส่น้ำมันเด็ดขาด ผักเยอะๆ แล้วตามด้วย ข้าวโพดบ้าง
หลังๆมานี่ ก๋วยเตี๋ยวลุยสวนลูกเดียวเลย กลางวันๆละ 8-10 ก้อน
ตามด้วยสับปะรด ไม่ก็ฝรั่งลูกนึง กินเรื่อยๆช่วงบ่ายแก่ๆกันท้องประท้วง
ก็แทบหมดแรงอ่ะนะ... แต่เห็นน้ำหนักลงเอาลงเอา ก็มีแรงใหม่
มีลดหย่อนบ้าง บางที แต่ก็จะปล่อยใจให้มีหวานๆเข้าปาก อาทิตย์ละครั้งพอ
ไม่งั้นเด๋วรวบยอด อดอยากของอร่อยแล้วกินวันเดียวขี้นมาละแย่เลย

วันนี้เลยลองชุดใหญ่เลย
ตัวไหนที่ซื้อมาแล้วใส่ไม่ได้...ก็ใส่ได้...
กระโปรงทำงานตัวเก่า....ก็ใส่ได้..
เหลือกางเกงยีนส์ตัวเก่าตัวนึงที่ยังไม่กล้าลอง...
คาดว่าถ้าใส่ตัวนี้ได้นะ...จะหยุดลดแล้ว
น้ำหนักเท่าไหร่ไม่สน... เพราะถ้าใส่ได้แสดงว่าขนาดมันเท่าเดิมแล้ว...
ตัวตันอ่ะ... เซ็งเหมือนกัน... น้ำหนักไม่พอดีกับขนาด
พี่ต๊ะแซวว่าคุณภาพคับตัว... คริ คริ -*-

วันนี้เป็นคนขับรถให้พี่ต๊ะ....
ไอ้เจ้าคันเล็กงอแง... พี่ต๊ะเลยต้องนั่งแท็กซี่เลยอ่ะ
ตกเย็นพอไปหา เลยถือโอกาสเข้าไปหาเพื่อนเก่านิดหน่อย
เจอยัยเจ๊ตัวแสบ เลยประ....คารมกันเล็กน้อย
แหม... เจอหน้าปุ๊บก็ดันมาว่าชั้นอ้วน
จ้า....สวย.... หาแฟนให้ได้ก่อนเถอะ...มาว่าชั้นหน่ะ
แหมเจ๊... ดูหน้าตาภูมิฐานขึ้นนะ... ดูน่าเคารพเชียว

เหอๆๆๆ ไม่จบๆๆ

โอ้ย....ชั้นหน้าเด็ก...ผู้ชายเค้าก็บอกกันทั้งนั้นอ่ะ

-*- ได้ข่าวว่า 32 แล้วหนิแก่กว่าเราตั้งเยอะ... คิดในใจ

นี่หล่อน ชั้นมีเกณใหม่รับลูกน้อง ห้ามอ้วน ห้ามแก่
หล่อนคงกลับมาทำงานไม่ได้แล้วนะ

งั้นควรดีใจสิ... ที่หลุดมาได้ก่อน... ไม่ได้อยู่โรงงานนรกอ่ะ

ที่นี่ ห้ามลา ห้ามสาย ตายได้อย่างเดียว 555+
-*-
แหม...อันนี้ได้ยินมานานแล้วนินา...

ไม่ได้หรอก... ทำงานที่นี่ดูชั้นสิมีแต่คนชมว่าหน้าเด็ก...

ไม่เลิกแฮะ -''-

โห... เค้าโกหกขนาดนั้นเลยหรอ....

ไม่ใช่บอกคนเดียวนะ...พูดหลายคนด้วย...

เอาเถอะๆ เค้าเลือกที่จะโกหกเพื่อเอาใจคนแก่ให้ดีใจเลยก็คงได้บุญบ้างแหละ

....ยุติ...
เหอๆๆๆ
..พี่ต๊ะนั่งขำอยู่โน่น...
เรื่องไรเราจะยอม...
สักพักก็หันไปบ๊ายบาย... เจ๊ไปละนะ
สบายใจละวันนี้ คริ คริ